Nie czuję się...

No i stało się... Szymon się rozchorował. Tak po prostu; katar, kaszel a później doszedł jeszcze stan podgorączkowy... całą noc człowiek spał przy nim w półśnie i pilnował żeby Mały się nie odkrywał.

Rano, kiedy piłam kawę siedząc na łóżku i patrząc na niego z wielką czułością Szymon obudził się, a zobaczywszy, że na niego patrzę uśmiechnął się przeciągając jak kot swoje ciało. Popatrzyłam się na niego jeszcze z bardziej ciepłym uśmiechem i zapytałam :

- Szymonku jak się czujesz ?

- Nie czuję się - odparł Szymon.

Moje Dziecię jeśli się czuje, to czuje się SUPER, ale jeśli jest chory to nie ma innego stanu jak "nie czucie". Bo jak można się czuć, kiedy z nosa cieknie i jeszcze temperatura skacze... Nie można biegać na bose stopy, a latem jeszcze skakać na dworze po kałużach... no jak się można czuć? Nie czuje się - bo to tak, jakby nas nie było; bo nie robisz tego co byś chciał robić, tylko to co trzeba... Nie czuję się - i wszystko wiadome.

Moje Dziecię od wczoraj wieczora kaszle, z nosa się leje, zaczyna mieć lekki stan podgorączkowy, czyli szykuje się "szpital" w domu. 
Z pewnością, bo na pytanie zadane Mu z samego rana:
- Szymonku jak się czujesz?
słowa mojego Dziecięcia same za się odpowiedziały:
- Nie czuję się.
Gdyby wszystko było ok, usłyszałabym SUPER! więc już dzisiaj wiadomo, jutro Dziecina idzie do lekarza.
Dziś już smacznie śpi, no ale dzień też był pełen wrażeń i wzmożonego wysiłku, gdyż moje Dziecię baaardzo intensywnie wskakiwało do Dinoświata i jeszcze czarowało!
Było : Abrakadabra czary mary hokus pokus...
ale co wyczarował dzisiaj Szymon to już innym razem :)